วันนี้มาลาก่อน
จะหายไป 15 วันด้วยความตื่นเต้น
ตอนแรกนึกว่าพอใกล้ๆวันแล้วจะตื่นเต้นน้อยลง แต่ปรากฎว่าวันนี้ตื่นเต้นกว่าทุกๆวัน
อาจจะเป็นไปตามประสาเด็กผู้ที่เรียกให้พ่อแม่พาไปทะเลมาตลอด แล้ววันนี้มันก็ได้ไปซะที

หนึ่งในความฝันตอน ม.ปลาย คือการได้ไปเที่ยวเทศกาลพวกนี้
เราเห็นภาพงานเทศกาลพวกนี้ในซีเนแม็ก เห็นข่าวที่พี่ป๊อป มโนธรรม เขียนถึงเทศกาลในฮ่องกง พี่เปิ้ล ศิวาภรณ์ เขียนถึงเทศกาลเล็กๆ แล้วใคร่รู้มากๆ ว่ามันเป็นยังไงวะ (ตอนนั้นยังถามพี่เปิ้ลอยู่ว่า Cinemart คืออะไร) คือ ในหัวมีแต่ภาพ
บางกอกฟิล์ม หรือ พวกงานหนังนักเรียน
อิจฉาพวกพี่ๆ ที่ได้ดูหนังแปลกๆมากๆจากที่นั่น

ใช่ แน่นอน ไอ้เต๋อฝันอยากไปเทศกาลหนัง
เหมือนนักเทนนิสก็อยากไปวิมเบิลดัน นักบอลคงอยากโอแทรฟฟอร์ด

แต่สิ่งที่สำคัญกว่านั้น คือ เราไม่รู้ว่าจะไปได้ยังไง

เจ๊ดันบอกว่า บางคนทำหนังเพื่อให้ได้ไปเทศกาล
เราคิดว่ามันยาก ยากมาก ถ้าอยากไปด้วยการทำหนังส่ง เราคิดว่าเก็บเงินไปเองง่ายกว่า
ใครจะไปเดาได้ว่าเทศกาลจะดูหนังแบบไหน ต่อให้เราทำหนังแบบนั้น แล้วเราจะทำได้ดีรึเปล่า แล้วดูโปรดักชั่นกูสิ ไม่ได้อณูของซีนเดียวในหนังสั้นเมืองนอกเลย
หนังแบยุเรียมฯ นี่ ฝรั่งคงจะปลื้มมากเลยอ่ะ
คงจะได้ไปหรอก จากการทำหนังเนี่ย...

ดังนั้นซื้อตั๋วไปคงดีกว่าจริงๆ
แต่ไอ้ที่ตลกคือ เงินซื้อตั๋วก็ไม่มีน่ะสินาย (ฮา... ตัวเอง) ยุโรปนะเว้ย 48 บาท = 1 EU

บ้านเราไม่มีเงินมากพอที่จะไปเที่ยวเล่นเตร็ดเตร่ ยุโรป-อเมริกา หลังเรียนจบเหมือนคนอื่นๆ ไกลสุดๆ ก็คงไม่พ้นประเทศเพื่อนบ้าน
ไปต่างประเทศครั้งแรก คือ 3 ปีก่อนที่ไต้หวัน

ดังนั้นการได้ไปเบอร์ลินในวันนี้ ถือเป็นสิ่งที่วิเศษแบบงงๆสำหรับข้าพเจ้าเหลือเกิน
เพราะหนังที่ทำส่งไป มันช่างไม่ได้ลงทุนลงแรงเลย(หลายคนอาจคิด 55 ซึ่งก็จริง)
แต่ก็รู้สึกดีว่า เออ ไอ้ที่เราทำของเรามันก็คงโอเคบ้างมั้ง (เพราะเราไม่รู้ว่าเขาเลือก
หนังเราไปเพราะอะไร) และไม่นึกว่าอยู่ๆ ที่ๆไม่เคยคิดว่าจะได้ไปแล้วในชาตินี้ จะมาเปิดประตูรออยู่ข้างหน้า(แม้จะต้องควักเนื้อ(แม่+ตัวเอง)จ่ายเพิ่มอีกจำนวนหนึ่ง ... เป็นโชคดีที่พอมีเงินเก็บ แต่กลับมาก็คงประดาตัว 55 ) คนอื่นอาจจะรู้สึกธรรมดา แต่เราตื่นเต้น... หลายวันแล้วก็ยังไม่เลิก

ความตื่นเต้นครั้งนี้ประกอบไปด้วยหลายสิ่ง
1. โรคกลัวแอร์พอร์ต
- แปลว่า รู้สึกว่าการทำธุระที่สนามบินมันยุ่งยากมากๆๆๆๆ (เพราะไม่ค่อยได้ทำ)
เข้าไปในสนามบินทีไรทำตัวไม่ถูก แถมครั้งนี้ .....
2. ไปคนเดียว
- ครั้งที่แล้ว ไปไต้หวัน โอย... เพื่อนเพียบ พอผ่านด่านตม. ก็เดินเอ้อระเหย แล้วก็เข้าประเทศมาซะงั้น (ว่าง่ายๆมีเพื่อนแล้วใจเย็น ไม่สนใจโลก) แต่ครั้งนี้ลุยคนเดียว
พอไปถึงที่นู่นก็ไม่มีใครมารับเหมือนเทศกาลบ้านเราที่ส่งเด็กไปรับมาจากสนามบิน
ต้องไปที่พักเอง (เดินทางคนเดียวครั้งแรกในชีวิตนะนาย ครั้งแรกก็ต่างถิ่นไกลโพ้นเลย) อากาศเป็นไง หนาวแค่ไหนก็ไม่รู้ หิมะเป็นยังไงก็ไม่เคยเห็น จะหลงรึเปล่ายังไม่แน่ใจ ถ้ามีใครไปด้วยสักคนก็ดี ความจริงแล้วจะไม่ตื่นตระหนกเลยถ้า ...
3. ภาษาอังกฤษดี (จังเลยนะ)
- ดีจังเล๊ย ใครเคยไปดูยุเรียมตอนเวิล์ดฟิล์ม คงสัมผัสได้จะภาษา 'ทังกฤษ' ของข้าพเจ้า
พูดแล้วมั่วกระจาย เป็นข้อหาสำคัญที่โดนเพื่อนที่คณะตราหน้า เพราะดันจบอักษรฯอีก
และเพราะอังกฤษดีอย่างนี้ มันเลยสร้างความแตกตื่นเพิ่มเติมเพราะ ...
4. ต้อง present งานหน้าเวที
- Q&A ที่หลอนจากเวิล์ดฟิล์ม ยังไม่ทันจะคลายปม ก็ต้องมาเจออีกรอบแล้ว คราวนี้เป็นรอบฝรั่งล้วน คุณก็รู้นี่ เวลาQ&Aที่เมืองนอกนี่ ประหนึ่งสงครามอิรัก
ยิงคำถามกันให้ตาย คิดภาพไม่ออก ก็หวังว่าจะผ่านไปได้ด้วยดี โดยไม่มีการชกต่อยในโรง

ไม่มีไรแล้ว อีก 15 วันเจอกัน
คิดถึงทุกคน
มีไรเมล์เข้า nawee4@hotmail.com ได้ (แต่เราไม่มีโน้ตบุ๊คไปนะ 555)

นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์

(เอ่อ ตอนแรกว่าจะเขียนนิดเดียว น้อยแต่มาก ดูเท่ห์ดี แต่ไปๆมาๆ ก็พล่ามซะเยอะอีกแล้ว ขอโทษนะ )


edit @ 2007/02/07 10:34:31
edit @ 2007/02/07 10:36:39